De bedrieglijke illusie van 'rust' in Libanon

In dit artikel:

Al decennia lang wordt Israël door de internationale gemeenschap gevraagd genoegen te nemen met een beperkte "rust" aan zijn noordgrens. Die eis heeft volgens het artikel geen echte veiligheid opgeleverd: geen vrede, geen ontwapening van Hezbollah, geen herstel van Libanese soevereiniteit en geen wegvagen van Iran als militaire speler in de regio. In plaats daarvan faciliteerde die passieve aanpak de opbouw van Hezbollah: opslag van raketten, import van Iraanse wapens, uitbreiding van drones en raketcapaciteit en het verankeren van strijders tussen de burgerbevolking — alles gericht op een toekomstig conflict.

De kernvraag wordt daardoor omgedraaid: het is niet primair Israël dat onnodig escaleert, maar hoe lang moet Israël tolereren dat Hezbollah zich blijft bewapenen en voorbereiden op oorlog terwijl de wereld vraagt om louter "rust"? Historische context: in de jaren zeventig en tachtig pleegden Palestijnse militanten vanuit Zuid-Libanon aanslagen op Noord-Israël, wat leidde tot de Israëlische inval van 1982. Uit de Libanese burgeroorlog ontstond, met steun van Irans Revolutionaire Garde, een gewapende beweging die zich sindsdien tot een krachtige pro-Iraanse machtsfactor in Libanon heeft ontwikkeld.

Kort gezegd: het artikel betoogt dat diplomatieke druk om stil te blijven staan aan de grens feitelijk de opbouw van een vijandige militaire infrastructuur heeft mogelijk gemaakt, en dat Israël niet geacht kan worden die toestand eindeloos te aanvaarden.