De symfonie van de wereldwijde waanzin

In dit artikel:

De schrijver grijpt terug op het Bijbelse vertrek uit Egypte, door Rashi opgevat als een tocht vol trots en moed, en vraagt zich af waar die zelfverzekerdheid van het Joodse volk is gebleven. In eeuwen van diaspora zou die triomf zijn vervaagd; in plaats daarvan ziet hij een cultuur van zelfkritiek en zelfverkleining. Als voorbeeld voert hij een grap van Jackie Mason aan en stelt dat veel joden hun succes en gedrag afmeten aan de vraag: zouden niet-joden het goedkeuren? Dat leidt volgens hem tot een soort minderwaardigheidscomplex—ironisch, omdat buitenstaanders hen juist vaak elitair noemen. De auteur roept impliciet op tot herwonnen zelfrespect en onafhankelijkere normen voor wat “uitmuntendheid” betekent.