De verbeten verkiezingsstrijd tegen Netanyahu

In dit artikel:

In aanloop naar de Israëlische verkiezingen van 27 oktober draait de campagne steeds sterker om de vraag hoeveel verantwoordelijkheid premier Benjamin Netanyahu draagt voor de Hamas-aanval van 7 oktober. Bij die aanval kwamen ongeveer 1.200 mensen om en werden 251 mensen ontvoerd. Netanyahu’s tegenstanders gebruiken zijn vermeende rol en nalatigheid als belangrijkste wapen tegen hem, terwijl zijn aanhangers vooral wijzen naar de militaire leiding en de inlichtingendiensten, die de aanval niet voorkwamen of snel genoeg wisten in te dammen.

De discussie is opgelaaid door een bericht in Haaretz. Daarin wordt gesteld dat de premier ongeveer tien dagen vóór 7 oktober een telefoongesprek van 45 minuten kreeg van de president van de Verenigde Arabische Emiraten, Mohammed bin Zayed Al Nahyan. Die zou hem hebben gewaarschuwd dat Hamas-leider Yahya Sinwar een grote aanval voorbereidde. Ook zou CIA-directeur William Burns mogelijk zijn geïnformeerd. Als de melding klopt en Netanyahu niets met de waarschuwing heeft gedaan, kan dat grote politieke gevolgen hebben. Het kantoor van Netanyahu ontkent de beschuldiging categorisch; er is geen bevestiging van bin Zayed en ook andere Arabische media hebben het bericht niet onderschreven.

Netanyahu zegt dat hij niet vooraf is gewaarschuwd en pas rond 6.30 uur op de ochtend van de aanval werd gewekt. Volgens hem zou Israël anders anders hebben gehandeld. Hij verzet zich tegen een onafhankelijke staatscommissie, omdat die volgens hem partijdig zou zijn, en wil een commissie waarin de politieke kampen gelijk vertegenwoordigd zijn. Oppositiepolitici, onder wie voormalig premier Naftali Bennett, houden de beschuldiging wel voor aannemelijk. De recente insinuatie van Netanyahu’s vrouw Sara dat oppositieleider Yair Golan vooraf van de aanval wist, heeft de politieke confrontatie verder verscherpt.

De verkiezingsstrijd gaat daarmee niet alleen over links en rechts, maar ook over Netanyahu’s geschiktheid om toekomstige dreigingen aan te pakken. Zijn kamp benadrukt dat hij Israël sinds 7 oktober naar eigen zeggen weer sterker heeft gemaakt en Iran durfde aan te vallen vanwege de nucleaire dreiging. De twee politieke blokken zijn ongeveer even groot; kleine partijen rond de kiesdrempel van 3,25 procent kunnen uiteindelijk bepalen wie de macht krijgt.