"Fascistische neigingen Francesca Albanese zouden ons allemaal zorgen moeten baren"
In dit artikel:
Francesca Albanese, door de VN aangesteld als speciaal rapporteur voor de Palestijnse kwestie, staat onder vuur omdat ze volgens critici systematisch antisemitische retoriek gebruikt en de pers intimideert. De kritiek piekte na de demonstratieve aanval op het Italiaanse dagblad La Stampa op 28 november: in plaats van het geweld te veroordelen suggereerde Albanese dat de actie “als waarschuwing” kon dienen om de berichtgeving over Gaza te veranderen — een uitspraak die breed werd opgevat als een dreigement richting journalisten.
De VN-top distantieerde zich formeel van intimiderende praktijken tegenover de media; woordvoerder Stéphane Dujarric benadrukte dat journalisten vrij en zonder bedreiging hun werk moeten kunnen doen. Hij legde Albanese echter geen officiële berisping op. Dat illustreert volgens het artikel een breder probleem: de status van speciale rapporteurs als “onafhankelijke” experts maakt ingrijpen door de secretaris‑generaal of andere VN-instanties lastig.
Albanese wordt niet alleen verweten één incident gedaan te hebben. De auteur verwijst naar een patroon van uitspraken — waaronder vergelijkingen van Israëli’s met nazi’s en andere scherpzinnige aantijgingen jegens Joden — dat al jaren aanleiding geeft tot verontwaardiging bij Joodse organisaties en pro‑Israëlische groeperingen. Politici in de Verenigde Staten en verschillende Europese landen, en expliciet ook Frankrijk en Duitsland, hebben haar opmerkingen bekritiseerd.
Het artikel stelt dat Albanese’s retoriek volgens klassieke fascistische mechanismen werkt: het aanwijzen van een zondebok, het ontzeggen van rechten en het ondermijnen van vrije nieuwsgaring. Dat maakt haar rol problematisch, temeer omdat zij als officieel door de VN erkend spreekbuis over Israël optreedt. De schrijver concludeert dat het voortbestaan van Albanese in functie de morele geloofwaardigheid van de VN schaadt en pleit voor onmiddellijke ontslagname.
Achtergrond: speciale rapporteurs worden door de Mensenrechtenraad benoemd en opereren als onafhankelijke experts, maar hun publieke uitspraken kunnen grote politieke impact hebben en leiden tot controverse over de grens tussen onafhankelijke kritiek en institutionele legitimatie van polemische standpunten.