Het wonder van Pinksteren
In dit artikel:
Bijbelfeest en Joodse wortels staan centraal in dit stuk, dat de betekenis van Pinksteren verbindt met hedendaagse christelijke missie en een persoonlijk getuigenis van roeping. De auteur legt uit dat de periode tussen Pesach en Pinksteren (de vijftig dagen die in Leviticus genoemd worden) niet alleen herinnert aan de uittocht en de wetgeving op Sinaï, maar dat Pinksteren (Sjavoeot) zijn definitieve vervulling vond toen de Heilige Geest over de eerste volgelingen van Jezus werd uitgestort en Gods wet niet langer alleen op stenen, maar op mensenharten geschreven werd. Volgens de tekst is diezelfde Geest nog steeds beschikbaar en essentieel voor krachtige bediening — iets wat volgens de schrijver verwaarloosd is geraakt onder veel westerse christenen.
Als actuele illustratie noemen Stephen en Melissa Briggs van Covenant of Hope Media (Israel Matters). Zij hebben tot doel duidelijkheid te brengen over de plaats van Israël in Gods plannen en haalden in één jaar meer dan een miljoen views op hun YouTube-content. Hun werk wordt gepresenteerd als voorbeeld van hoe betrokkenheid bij Joodse wortels en het benadrukken van Pinksteren vruchtbaar kan zijn voor evangelisatie.
Het kernverhaal is het persoonlijke getuigenis van Ralph Goldenberg, een Jood van Soedanese afkomst die Jezus volgde en later priester werd in de Church of England. Goldenberg, nu 81 en gepensioneerd, groeide op in een gezin met een rabbijn als grootvader en had zowel joodse als rooms-katholieke scholing. Na een loopbaan als opticien en een periode van innerlijke onrust vond hij samen met zijn vrouw Helen via vriendschappen de weg naar een Anglicaanse kerk, waar het Nieuwe Testament hem diep trof. Hij vroeg God om een concreet teken dat Jezus werkelijk leeft — enkele gebeurtenissen later zette hij zich definitief vast bij het christelijk geloof.
De beslissende bevestiging van zijn roeping vond plaats tijdens een huiskringbijeenkomst, toen iemand in tongen sprak. Goldenberg herkende de taal onmiddellijk als Soedanees-Arabisch en begreep de inhoud: een boodschap dat God van hem hield, dat hij uit Abrahams nageslacht was en dat het evangelie in hem lag. De spreker vertaalde en gaf vervolgens de opdracht om het evangelie te verkondigen en zijn volk naar het Koninkrijk te leiden. Dit incident markeerde volgens Goldenberg het begin van een vruchtbare twintigjarige bediening, waarin gebeurtenissen zoals genezingen en massale ervaringen met de Heilige Geest voorkwamen. Hij leidde onder meer gemeenten in Engeland, waaronder een joodse gemeente in Edgware, en bleef betrokken bij Church’s Ministry among Jewish People (CMJ).
De auteur (Charles Gardner) gebruikt dit verhaal om twee punten te onderstrepen: de diepe verbondenheid tussen het vroege christendom en zijn Joodse wortels, en het belang van de Heilige Geest voor effectieve bediening. Het stuk roept westerse christenen op om Pinksteren en de gave van de Geest serieuzer te nemen, en toont met Goldenbergs ervaring hoe persoonlijke openbaring en erkenning van culturele/taalkundige tekenen een beslissende rol kunnen spelen bij roeping en evangelisatie.