"Israël kan iedereen aanvallen die aanslagen in Gaza plant"
In dit artikel:
Israël houdt zich al bijna vijf maanden aan het staakt-het-vuren dat sinds oktober 2025 in Gaza van kracht is en trekt zich terug tot de zogenoemde Gele Lijn die het Israël-beheerde deel scheidt van het door Hamas gecontroleerde gebied. Tegelijk bereidt het ministerie van Defensie meerdere scenario’s voor voor het geval de Amerikaanse diplomatieke pogingen mislukken.
Een militaire bron zegt dat Israël serieus zoekt naar een duurzame oplossing, die volgens hem op twee manieren kan komen: een volledige militaire uitschakeling van Hamas óf een door de VS gedreven politiek alternatief. Dat laatste wordt deels uitgewerkt via het nieuwe Civilian Coordination Center (CMCC) in Kiryat Gat, dat Gazanen zou moeten aantrekken naar veilige, caravanachtige verblijven aan Israëlische zijde en een civiele infrastructuur opbouwen om een Hamas‑vrije levenswijze te demonstreren en te bestendigen.
De IDF benadrukt dat zij ondanks de wapenstilstand het recht behoudt onmiddellijk op dreigingen te reageren en geen tolerantie heeft voor een gemilitariseerde terreurorganisatie aan de grens. Terreinfeiten, zoals het relatief eenvoudige karakter van het maken van explosieven en de pogingen van Hamas om economische controle en belastinginkomsten her te winnen, maken ontwapening en demilitarisering complex.
Volgens rapporten heeft de generale staf opties uitgewerkt variërend van een “Libanon‑model” — periodieke luchtaanvallen om herbewapening te beletten — tot een grootschalige grondoperatie om de hele Gazastrook onder controle te brengen. Het kabinet heeft nog geen besluit genomen; binnen enkele weken zou meer duidelijkheid komen over wat de volgende fase (“fase B”) inhoudt.
Voormalig Shin Bet‑functionaris Shalom Arbel waarschuwt voor de kloof tussen de Amerikaanse nadruk op stabiliteit en de Israëlische publieke eis om Hamas als machthebber te beëindigen. Hij pleit tegen een eenzijdige grote invasie en voor een gecombineerde strategie van diplomatieke, civiele en militaire druk (zoals sluiting van Rafah en humanitaire blokkades) om het gezag van Hamas te breken. Arbel waarschuwt ook voor tegenstrijdige belangen van externe spelers als Turkije, Qatar en Egypte, die wederopbouw- en machtsplannen kunnen compliceren.
Luitenant‑kolonel (b.d.) Shaul Bartal ziet een terugkeer naar militaire middelen als een reëel scenario en wijst erop dat Israël in de gecontroleerde zones samenwerkt met lokale clans en anti‑Hamas‑groepen om een civiel bestuur zonder Hamas te vormen. Intussen bouwt Hamas volgens hem haar militaire capaciteit en invloed op binnen de Gazastrook opnieuw op, inclusief tunnels en controle over hulpstromen en ziekenhuizen.
Kortom: Israël balanceert tussen het rekken van de diplomatieke termijn en het voorbereiden van meerdere militaire en civiele opties, terwijl zowel binnenlandse druk als internationale belangen de uiteindelijke koers mede zullen bepalen.