Netanyahu: "Ik vlieg niet naar Mar-a-Lago om golf te spelen met Trump"
In dit artikel:
Premier Benjamin Netanyahu heeft tijdens de ambassadeursconferentie van Buitenlandse Zaken op 7 december zijn visie op de oorlogsdreigingen en Israëls optreden sinds 7 oktober uitvoerig toegelicht. Na eerder bekritiseerde uitspraken noemt hij de gebeurtenissen van 7 oktober nu expliciet een “aanslag” en schetst hij een beeld van Israël als een versterkte regionale macht die daadkrachtige militaire en diplomatieke stappen heeft genomen.
Wie en waar: Netanyahu sprak in Jeruzalem tot ambassadeurs en buitenlandse beleidsmakers. Wanneer: zijn toespraak vond plaats op 7 december tijdens de conferentie voor het jaar 2025.
Wat hij zei over de directe reactie op 7 oktober: volgens Netanyahu werd Israël op meerdere fronten tegelijk aangevallen, waarna hij snel twee beslissingen nam: formeel de oorlog verklaren en het massaal oproepen van reservisten (ongeveer 400.000). Hij prees de inzet van die reservisten en de vechtkracht van het Israëlische leger.
Strategische keuzes en militaire acties: Netanyahu legde uit waarom Israël zich eerst op Gaza concentreerde in plaats van gelijktijdig in Libanon in te vallen. Hij bracht de operatie in Rafah ter sprake, waarin Israël naar eigen zeggen ongeveer 2.000 strijders van Hamas heeft uitgeschakeld en belangrijke corridors en bewapening heeft veroverd, ondanks druk en een dreigend Amerikaans wapenembargo. Ook beschreef hij grootschalige operaties tegen Hezbollah: volgens hem werd binnen korte tijd driekwart van het rakettenarsenaal van Hezbollah vernietigd, omdat veel wapens onder burgerwoningen waren verborgen.
Iran, nasleep en nucleaire dreiging: Netanyahu stelde dat de aanval op leiders en infrastructuur van de “as” (waaronder ook Nasrallah volgens hem centraal stond) leidde tot grote gevolgen voor Syrië en de bredere aswerking tussen Iran, Syrië en Libanese milities. Hij zei dat Israël besloot in te grijpen om te voorkomen dat Iran binnen een half jaar tot een atoombom zou komen — een optreden waarbij de VS later besloten aan te sluiten. Volgens Netanyahu heeft die campagne de nucleaire en ballistische dreiging van Iran substantieel teruggedrongen en de productie van zware raketten vertraagd.
Regionale operaties en andere theateren: hij noemde ook acties tegen milities in Irak, luchtaanvallen of operaties in Syrië (waar Israël onder meer het Hermon-gebergte noemde), aanvallen tegen de Houthi’s en tegen dreigingen in Judea en Samaria. Volgens Netanyahu resulteerden deze stappen in een aanzienlijke vermindering van pogingen tot aanslagen en in het “in toom houden” van meerdere fronten.
Gaza en toekomststappen: over Gaza sprak hij van twee fasen: de eerste fase was gericht op het bevrijden van gijzelaars en terughalen van doden; vrijwel alle gijzelaars zouden vrij zijn behalve één – een naam die hij noemde. De tweede fase moet draaien om ontwapening en demilitarisering van Hamas. Internationaal gesproken zei hij dat een internationale troepenmacht welkom is als landen vrijwilligers leveren, maar dat zulke troepen mogelijk niet alle taken kunnen overnemen.
Diplomatie, economie en binnenlandse kracht: Netanyahu benadrukte dat Israëls militaire successen ook diplomatieke deuren hebben geopend. Hij wees op verbeterde betrekkingen met uiteenlopende landen, noemde toekomstige ontmoetingen (onder andere met voormalig president Trump) en benadrukte economische indicatoren — een sterke sjekel, lage werkloosheid en groeicijfers — als versterking van de staat. Hij betoogde dat die kracht normalisatie- en vredesmogelijkheden vergroot en verwees naar de Abraham-akkoorden als voorbeeld van snelle verschuivingen die niet hadden plaatsgevonden als men op Palestijnse goedkeuring had gewacht.
Propaganda en antisemitisme: Netanyahu waarschuwde voor nieuwe golven van antisemitisme en voor grootschalige digitale desinformatie via ‘bots’. Hij kondigde aanzienlijke investeringen aan om tegen die informatiestrategieën op sociale media te strijden en gaf het ministerie van Buitenlandse Zaken daarbij een coördinerende rol.
Narratief en oproep: de premier schilderde het conflict als een clash tussen “de beschaafde wereld” en wat hij omschreef als “barbaren”, en riep westerse leiders en publieke opinies op Israël te steunen. Hij stelde dat de eenheid van het Israëlische volk tijdens de beproevingen onverwacht sterk bleek en dat die collectieve veerkracht de basis vormt voor toekomstige versterking van defensie en zelfstandige wapenproductie.
Kritische context: zijn eerdere “ommezwaai”-uitspraak had al kritiek uitgelokt; in deze toespraak poogde Netanyahu die koers te nuanceren en zijn militaire en diplomatieke beslissingen te verantwoorden. Veel van zijn claims — bijvoorbeeld over het uitschakelen van specifieke leiders of de precieze impact op Iraans programma’s — rapporteerde hij als vaststaande feiten, maar deze beweringen blijven politiek gevoelig en kunnen uiteenlopend worden beoordeeld door internationale waarnemers.