Status quo - of toch niet?

In dit artikel:

Twee weken na de Zesdaagse Oorlog (1967) wijzigde de Israëlische minister van Defensie Moshe Dayan de praktische regeling rond het plein voor de Klaagmuur in Jeruzalem, waarmee een eerder door de Britse mandaatautoriteiten vastgelegd beleid werd aangepast. Dat mandaatbeleid was neergelegd in het Witboek van november 1928, opgesteld door kolonialeminister Leopold Amery; het regelde destijds alleen het toegangswerk voor joods gebed op het plein en kende verder geen uitgebreide eigendoms- of bestuurrechten toe. De achtergrond van die regeling hangt samen met complexe juridische en historische verhoudingen over wie het plein bezit en beheert, en met gevoelige religieuze aanspraken van verschillende gemeenschappen.

De beslissing van Dayan en de erfenis van het mandaat vormen sindsdien de kern van voortdurende debatten over godsdienstvrijheid en toegangsrechten bij de Klaagmuur: enerzijds de wens van joden om dort vrij te bidden en rituelen te vervullen, anderzijds de beperkingen die voortkomen uit eerdere juridische afspraken en de politieke realiteit rond islamitisch eigendom en bestuur van aangrenzende heilige plaatsen. Deze mix van geschiedenis, recht en recente politieke keuzes verklaart waarom discussies over wie waar en hoe mag bidden bij de Klaagmuur zo luid en beladen blijven.