Waarom is Iran niet militair verslagen?

In dit artikel:

De oorlog tussen de Verenigde Staten en Israël aan de ene zijde en Iran aan de andere is voorlopig in een wankele pauze beland, maar heeft laten zien dat militaire dominantie niet automatisch tot een snelle, beslissende overwinning leidt. Ondanks massale luchtaanvallen en de inzet van geavanceerde maritieme eenheden slaagden de VS er niet in twee hoofddoelen te realiseren: de heropening van de Straat van Hormuz en de volledige vernietiging van het Iraanse nucleaire programma.

Hooggeplaatste veiligheidsfunctionarissen wijzen op meerdere oorzaken voor het voortbestaan van het regime. Conventionele lucht- en zeeovermacht blijken beperkt effectief tegen een tegenstander die bewust kiest voor asymmetrische tactieken. Iran vermeed een rechtstreekse confrontatie en voerde in plaats daarvan een uitputtingsstrategie, waarmee het de operationele speelruimte van de VS beperkte.

Cruciaal in die aanpak waren de grote aantallen ballistische raketten en drones: relatief goedkoop, moeilijk volledig te onderscheppen en effectief om infrastructuur, scheepvaart en bases te bedreigen. Daarnaast versterkt binnenlandse eensgezindheid richting de regering de capaciteit om het conflict lang vol te houden. Bovendien geeft de controle over de Straat van Hormuz Iran strategische drukmiddelen ten aanzien van wereldwijde energie- en handelsstromen.

De uitkomst illustreert de grenzen van pure militaire superioriteit en wijst op de complexiteit van het bereiken van eenvoudige strategische doelstellingen tegen een goed georganiseerde as van asymmetrische verdediging. De toekomst hangt af van fragiele onderhandelingen en de vraag of diplomatie dan wel verdere escalatie zal overheersen.