Welke invloed heeft de oorlog in Iran op de activiteiten van Israël in de Gazastrook?
In dit artikel:
Bezoeken en informanten gedurende de afgelopen ~30 maanden leiden tot de conclusie dat de rust in Gaza misleidend is: sinds het staakt‑het‑vuren heeft Hamas haar positie verstevigd, haar organisatie en infrastructureel netwerk herbouwd en controleert zij nu naar schatting circa 41% van de Gazastrook, met grote invloed op het dagelijks leven van de circa 2 miljoen inwoners. Volgens Israëlische militaire inlichtingendiensten vertoont een deel van die versterking zich in uitgebreide, diep aangelegde tunnelnetwerken — vooral in door Hamas beheerde gebieden — die bewust zijn ontworpen voor langdurig militair gebruik en waarvan ontmanteling maanden tot jaren kan vergen.
Hamas zou bovendien humanitaire en commerciële goederen verduisteren en verkopen om zijn militaire capaciteit te financieren; voedseltekorten zijn daarmee eerder het gevolg van Hamas‑praktijken dan van het aanbod zelf, stellen mijn bronnen. Pogingen om de beweging te ontwapenen stuiten op fundamentele onwil van Hamas: de voorwaarde dat Israël zich eerst moet terugtrekken maakt uitwissing van wapens onwaarschijnlijk zonder grootschalige militaire actie.
Internationale voorstellen — een niet‑politieke technocratische regering, een Internationale Stabilisatiemacht (ISF) en optimistische duidingen door figuren als Nickolay Mladenov en het Civiel‑Militair Coördinatiecentrum — worden kritisch beoordeeld. De auteur waarschuwt dat zulke instrumenten in de praktijk door Hamas kunnen worden ondermijnd: invloed achter de schermen op verkiezingen is al aangetoond en een ISF zou mogelijk als buffer kunnen fungeren die Hamas effectief beschermt tegen Israëlische acties.
Dit alles speelt zich af tegen een breder geopolitiek speelveld: de blokkade van de Straat van Hormuz, Iran’s vaste nucleaire positie en de dreiging van escalatie aan het Hezbollah‑front maken dat Washington geneigd is prioriteit te geven aan het Iraanse vraagstuk boven een brede militaire interventie in Gaza. Politiek in de VS — met groeiende stemmen binnen de Democratische Partij die militaire hulp aan Israël willen beperken — maakt langdurige, zichtbare steun problematisch. Tegelijkertijd zou voor de VS en president Trump zichtbare buitenlandse successen druk geven om beperkingen op te leggen of juist stabiliteitsoplossingen te zoeken.
De tekst pleit voor het erkennen van een hard strategisch dilemma: operationele terughoudendheid in Gaza kan vanuit het bredere veiligheidsbelang noodzakelijk zijn om Iran het hoofd te bieden, ook al werkt die terughoudendheid frustrerend en verlengend voor het probleem rond Hamas. Alleen de IDF lijkt bereid en in staat om Hamas te ontwapenen; politiek en diplomatiek kunnen echter dwingen tot prioritering in plaats van simultane confrontatie.