'Wie vrede wil met Israël heft de belegering op!'

In dit artikel:

De auteur betoogt dat Israël, bijna tachtig jaar na zijn oprichting, niet de agressor is die het volgens critici zou zijn, maar voortdurend moet vechten voor zijn voortbestaan. Volgens deze lezing heeft Israël sinds 1948 vrede en een deling van het land nagestreefd, terwijl het wordt geconfronteerd met krachten die zijn vernietiging nastreven.

Als voorbeeld noemt de auteur het defensiepact dat vrijdag werd gesloten door Saoedi-Arabië, Turkije en Pakistan. Hoewel dit pact mogelijk als bescherming tegen Iran kan worden gezien, wijst de auteur op uitspraken van de Pakistaanse minister van Defensie Khawaja Asif, die opriep tot een verenigd moslimfront tegen Israël. Ook de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan wordt ervan beschuldigd vijandigheid tegenover Israël en ambities rond Jeruzalem centraal te stellen. Saoedi-Arabië zou ondertussen normalisering met Israël afhankelijk maken van vooruitgang voor de Palestijnen, vooral in Gaza.

De voorgestelde regeling met Hamas over het inleveren van wapens roept volgens de auteur grote vragen op. Hamas zou de wapens mogelijk slechts opslaan en overdragen aan Palestijnse technocraten, zonder duidelijkheid over toezicht of vernietiging. Ook Hezbollah blijft volgens de tekst aanvallen uitvoeren ondanks een internationaal uitgewerkt toezicht- en terugtrekkingsplan; daarbij vielen recent doden en gewonden en werd een explosieve drone ingezet.

De auteur vraagt zich af of inwoners van grensgebieden werkelijk veilig kunnen terugkeren zolang Hamas en Hezbollah actief blijven. Daarnaast blijven volgens hem Iran, zijn nucleaire programma en de dreiging tegen Israël een rol spelen. De slotboodschap is dat echte vrede pas mogelijk is wanneer de internationale en regionale druk op Israël wordt beëindigd.