Ze zijn zonder mij de oorlog begonnen
In dit artikel:
Ik zit vast in het buitenland: de schrijver en haar familie werden tijdens hun vakantie in Thailand overvallen door het uitbreken van de oorlog. Hoewel je zou denken dat het fijn is om zo’n conflict te “missen”, blijkt het tegendeel waar: geen enkele plek ter wereld voelt meer als thuis dan Israël, en van afstand toekijken maakt het gemis ondraaglijk.
De oorlog begon terwijl ze aan een zwembad vlak bij zee zaten; alarmmeldingen van het Home Guard Command op hun telefoons veranderden meteen de gemoedstoestand. Het landschap om hen heen bleef ongewijzigd, maar innerlijk was er geen rust meer. Nieuws en beelden reizen razendsnel over continenten, waardoor physical afstand de emotionele kloof alleen maar groter maakt. Thuis delen mensen dezelfde taal, hetzelfde verhaal en dezelfde spanning — hier voelt de auteur zich als een vreemdeling, onbegrepen door omstanders die gewoon doorgaan met hun dagelijkse leven.
Praktische zorgen verergeren het gevoel: de zoon Moran is in dienst als reservist, zijn vrouw Eden is negen maanden zwanger en alleen in Israël. De auteur belt vaak en volgt het nieuws onafgebroken; in het hotel staat Israëlisch kanaal 12 voortdurend aan om een stukje thuis te houden. Toch is het niet alleen angst maar vooral vervreemding en het verlangen naar nabijheid dat zwaar weegt.
Tegelijkertijd ontstaan er ook momenten van troost en solidariteit. Terwijl het gezin niet thuis is, zorgen buren voor hun honden en katten. Hun schuilkelder wordt door andere buurtbewoners gebruikt: een stel met twee baby’s en een koppel zonder werkende deurr hebben ’s nachts rust bij hen gevonden. Andere vastzittende buren vragen via contacten van haar man Aviel hulp om via Sharm el-Sheikh en de grensovergang Taba terug te keren — een optie die het paar zelf ook overweegt zodra het kan.
De kernervaring van de tekst is een reflectie op wat “thuis” betekent: niet per se de veiligste plek, maar de plek waar je wilt zijn en waar gedeeld begrip en kleine gebaren van zorg bestaan. Veiligheid is niet alleen fysiek; het gaat om de innerlijke zekerheid van verbondenheid. Het besef dat thuis geen vanzelfsprekendheid is — en de echo van het lied Ein Li Eretz Acheret — maakt duidelijk waarom terugkeren nu belangrijker voelt dan elders veilig verblijven.